ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹೋರಾಟ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಮಾಯವಾಯಿತು?

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಧ್ವನಿ ಮೌನವಾದರೆ, ಶಿಕ್ಷಣದ ಭವಿಷ್ಯವೂ ಮೌನವಾಗುತ್ತದೆ

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶುಲ್ಕ ಏರಿಕೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನದ ವಿಳಂಬ, ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಸಮಸ್ಯೆ, ಪರೀಕ್ಷಾ ಅಕ್ರಮ, ಖಾಲಿ ಬೋಧಕ ಹುದ್ದೆಗಳು, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ಕೊರತೆ—ಇಂತಹ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮಸ್ಯೆಗೂ ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ಗಳು ಹೋರಾಟದ ಕೇಂದ್ರಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಎಬಿವಿಪಿ (ABVP), ಎಸ್‌ಎಫ್‌ಐ (SFI), ಎನ್‌ಎಸ್‌ಯುಐ (NSUI), ಎಐಎಸ್‌ಎಫ್ (AISF) ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಸರ್ಕಾರ ಯಾರದ್ದೇ ಆಗಿರಲಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪರವಾಗಿ ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆದರೆ ಇಂದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲೇ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದೆ.

ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ವೆಚ್ಚ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಏರುತ್ತಿದೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲೂ ಶುಲ್ಕ ಹೆಚ್ಚಳ, ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಕೊರತೆ, ಪರೀಕ್ಷಾ ಫಲಿತಾಂಶಗಳ ವಿಳಂಬ, ಉದ್ಯೋಗದ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ, ಸಂಶೋಧನಾ ಅನುದಾನದ ಕಡಿತ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿವೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಹೋರಾಟಗಳು ಅಪರೂಪವಾಗಿವೆ.

ಇದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಆದ್ಯತೆ ಬದಲಾಗಿರುವ ಸಂಕೇತವೇ? ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ನಿಷ್ಠೆಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಮೀರಿಬಿಟ್ಟಿವೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.

ಇತಿಹಾಸ ಹೇಳುವುದೇ ಬೇರೆ. ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಶುಲ್ಕ ಹೆಚ್ಚಳ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನ, ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಹಾಗೂ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಕ್ಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿವೆ. ಎಬಿವಿಪಿ, ಎಸ್‌ಎಫ್‌ಐ, ಎನ್‌ಎಸ್‌ಯುಐ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ಸಂಘಟನೆಗಳು ವಿವಿಧ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಬಂಧಿತ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿರುವ ದಾಖಲೆಗಳಿವೆ.

ಆದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದಂತಹ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಸಕ್ರಿಯತೆ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿವೆ. ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘ ಚುನಾವಣೆಗಳ ಮೇಲಿನ ನಿಷೇಧವೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ನಾಯಕತ್ವದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸಿದೆ ಎಂದು ಹಲವು ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಆರಂಭಿಸಿರುವುದು ಇದೇ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ.

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಗಳು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಅಂಗಸಂಸ್ಥೆಗಳಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರ ಮೊದಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪರವಾಗಿ ಧ್ವನಿಯಾಗುವುದೇ ಹೊರತು, ರಾಜಕೀಯ ಮೌನ ಪಾಲಿಸುವುದಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರ ಯಾವ ಪಕ್ಷದ್ದೇ ಆಗಿರಲಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ದೃಢ ನಿಲುವು ಇರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ.

ಇಂದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ಸರಳ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದು:

“ಶುಲ್ಕ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ, ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಸಮಸ್ಯೆ ಉಲ್ಬಣವಾದಾಗ, ಉದ್ಯೋಗದ ಭರವಸೆ ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನ ವಿಳಂಬವಾದಾಗ—ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕಾದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಎಲ್ಲಿವೆ?”

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದೇ ಸಂಘಟನೆಗೆ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಎಬಿವಿಪಿ, ಎಸ್‌ಎಫ್‌ಐ, ಎನ್‌ಎಸ್‌ಯುಐ, ಎಐಎಸ್‌ಎಫ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ರಾಜಕೀಯದ ಉದ್ದೇಶ ಅಧಿಕಾರದ ವಿಸ್ತರಣೆ ಅಲ್ಲ; ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣೆ. ಆ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಸಂಘಟನೆಗಳು ದೂರವಾದರೆ, ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಮೌನ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಆ ಮೌನವೇ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆಯಾಗಬಹುದು.